Het is een stokoude discussie: wat is kunst en wat niet. Vandaag de dag kun je mensen nog steeds shockeren door te vertellen dat er al bijna honderd jaar een pisbak als kunst in het museum staat. Maar de insiders weten natuurlijk allang dat alles kunst is. Daar is dan weer geen kunst aan.

Zou je denken.

Het Museum of Modern Art in New York zag deze maand toch nog kans om de boel wat op te poken. Wat was het geval? Het museum maakte officieel bekend dat ze het apenstaartje hebben toegevoegd aan hun permanente collectie. En het aardige is dat de ‘acquisition’ van de @ voor de verandering helemaal niets heeft gekost.

Maar waarom kocht het museum dan niet de letter ‘Q’ aan of de ampersand (&)? Eigenlijk is dat heel simpel uit te leggen. Het eeuwenoude @-teken deed rond 1885 zijn intrede op de toetsenborden van typemachines en betekende zoiets als ‘at the rate of’. In de twintigste eeuw raakte het karakter echter in onbruik. Tot in 1971. In dat jaar bedacht programmeur Ray Tomlinson de basis van het e-mailsysteem zoals we dat nu kennen. Om berichten van de ene server naar een andere te sturen, had hij een e-mailadres met een speciaal karakter nodig. En wat leende zich beter dan de @ die maar een beetje zat weg te stoffen op al die toetsenborden.

Anno 2010 zou je kunnen zeggen dat Tomlinson de @ een nieuwe betekenis heeft gegeven. En dat is een van de belangrijkste criteria die kunstmusea hanteren. De @ van Tomlinson is een moderne ‘readymade‘ à la het urinoir van Marcel Duchamp. Net zoals de ver...

[ Meer... ]

In mijn vorige blog had ik het over de tweede lichting beeldschermfonts van Microsoft. Nu willen sommige MacFan-lezers weten waar je die fonts kunt downloaden. Ik noem de lettertypen voor het gemak maar even de C-fonts, want ze hebben allemaal een C als beginletter: . En tja, dat is dan weer fantasieloos op z’n Microsofts, maar het gaat om de inhoud natuurlijk.

Net als de Verdana en Georgia zijn de C-fonts ontwikkeld door letterontwerpers die er heus verstand van hebben. De Calibri en het programmeursfont Consolas zijn bijvoorbeeld ontworpen door de Nederlander Lu(cas) de Groot. Kijk voor de gein eens even naar zijn fantastische letterfamilie The Sans. Nu moet je voor dat lettertype een redelijk gevulde portemonnee hebben, maar neem van mij aan dat een tekst in Arial megaspectaculair verbetert als je dat font vervangt door The Sans.

Maar goed, ik dwaal af. Microsoft levert de C-fonts standaard bij Vista, Office 2007 voor Windows en Office 2008 voor de Mac. Heb je dat allemaal niet (en die kans is groot), dan bestaan er nog drie manieren om deze schermfonts binnen te slepen.

Heb je Office 2004, download dan de Open XML Converter. Dit programma is bedoeld voor het converteren van Office 2007/2008-bestanden (.docx) naar het oudere Word-formaat. De C-fonts krijg je er gratis bij.

Heb je geen Office 2004 in je bezit, download dan PowerPoint Viewer 2007. En ja, dat is een .exe-bestand. Pak dit uit met het programma File Juicer. In de map ‘cab’ vind je het bestand ‘PowerPointViewer.cab’. Gooi dit weer door...

[ Meer... ]

Aan alles zie je dat Apple de metafoor van het analoge boek heeft willen doorvoeren in het iBook-concept van de iPad. Denk bijvoorbeeld aan de houten boekenplankjes en de pagina’s die je ‘echt’ omslaat. Volgens Apple moet een digitale roman kennelijk ogen als zijn papieren evenknie. Maar lukt dat wel? En: hoe zinvol is dat?

Op internet zwerft een afbeelding (een fragment van de introductie van de iPad) waarop te zien is dat je als gebruiker kunt kiezen uit vijf lettertypen: Baskerville, Cochin, Palatino, Times New Roman en Verdana. En toen sloeg bij mij de verbazing toe. Apple presenteert hier een setje fonts alsof de boek- en beeldschermtypografie járen heeft stilgestaan. Een iBook in de Baskerville: zelfs in de analoge wereld kom je zo’n boek nauwelijks tegen. Waar blijft de innovatie en wat is er over van Apple’s typografie-afdeling? Je kunt zeggen van Microsoft wat je wil, maar daar zijn lettertypen een serieuze aangelegenheid. Na de succesvolle introductie van Georgia en Verdana in de jaren 90, liet het bedrijf een aantal jaren geleden weer een nieuwe set fonts ontwerpen die bij uitstek geschikt zijn voor de weergave op beeldschermen. Dus Apple, vind een nieuwe Susan Kare en kom met ‘stunning’ webfonts. Of zouden ze in Cupertino rustig wachten op de ‘embedded’ webfonttechnologie die dit jaar in een stroomversnelling lijkt te komen? Mmm.



En dan is er nog het verhaal van de afbreking. Of liever gezegd het ontbreken ervan. Romans zijn vaak gezet in blokvorm: de tekst lijnt links en rechts uit. De woordafbrekingen in een papieren roman zorgen ervoor dat de woordspatiëring niet te veel oploopt. Gebeurt dat niet, dan ontstaan er verticale ‘rivieren’ in de tekst die ten koste gaan van de leesbaarheid. En daar heeft de tekst op de afbeelding hierboven ook mee te kampen. Bij deze roman ...

[ Meer... ]

Je ziet de vraag vaak terugkomen op forums: “Weet iemand nog een leuke site waar je letters kunt downloaden?” Oh ja, dat weten de forumleden dan wel. Kijk eens op http://www.dafont.com, http://www.fontfreak.com of http://www.freemacfonts.com. Waar de film Showgirls precies past in de Week van de Foute Film, zijn deze sites geknipt voor de Week van de Foute Fonts. Maar dan zonder cultstatus.

Want zeg nou zelf: als je dan toch zoveel geld uitgeeft aan een fantastisch ontworpen Mac met een likkebaardend lekker besturingssysteem, waarom zou je dan in vredesnaam zulke rommelfonts willen gebruiken. Je hebt als Mac-gebruiker toch gevoel voor kwaliteit, stijl en heu, eeuh, typografische diepgang? Of valt er aan dat laatste punt misschien nog wat te sleutelen? Mag ik de komende tijd dan zo vrij zijn om je door de verborgen hoeken en gaten van het letterlandschap te leiden.

Laten we beginnen in Canada. Ver weg van Vancouver, in het uiterste noorden, ligt de provincie Nunavut. Hoe het is ontstaan, is me een raadsel, maar de bestuurders van Nunavut hebben een lettertype ontwikkeld als een ‘soort van’ typografisch bindmiddel voor de vier talen men daar spreekt. Het resultaat is de Pigiarniq, een schreefloze letterfamilie met vier diktevarianten en een echte cursief. En dat zie je niet vaak bij een gratis font. Download de letterfamilie op de Nunavut-website (klik op de blauwe Pigiarniq-link).