Punten! Hartjes! Badges!

FredemarHet pension Fredemar in Sines werd groot onrecht aangedaan. Mijn vaste stek sinds 1988 was niet te vinden op TripAdvisor, terwijl het dat in zijn typische Portugese sleetsheid wel verdient. Budgethostels met gratis wifi en hippe b&b’s nemen langzaam Portugal over, ten koste van de goedkope, al vijftig jaar niet heringerichte pensãos, gerund door mannetjes achter brillen met meekleurende glazen en omaatjes in gebloemde schortjurken. Ze moeten blijven! Ik maakte een account aan, voegde Fredemar toe, schreef mijn eerlijke waardering en ik was klaar. Dacht ik. Meerdere keren kwam er een mail of ik dit of dat ook wilde waarderen, wat ik braaf deed. En nu heb ik mijn badge als supergoede beoordelaar uit Utrecht. En ik kan nog veel meer verdienen! Zucht.

Ik red me al jaren met de vaste frasen om koffie, eten of een kamer te regelen. Ik kan de weg vragen, de tank laten volgooien en met niet al te veel moeite de grote lijnen van een nieuwsbericht of krantenartikel begrijpen. Ik heb ook een cursus Portugees gevolgd in 2008, maar die is weer weggezakt. Duolingo helpt me nu. Een kwartier per dag is voldoende om weer in volledige zinnen te kunnen praten. En als ik weinig fouten maak verdien ik levens! Gems! WTF.

Gênant.

Maar het erge is, het werkt. Nou ja, gedeeltelijk. Na mijn zoveelste werkonderbreking om een pension of gedenkteken vijftig kilometer verderop te beoordelen markeert Mail de TripAdvisor-mails als spam. Maar de levens en diamanten en badges heb ik hard nodig om te vorderen in mijn Portugees. Want op deze manier is het veel leuker dan op de klassieke manier: ‘Herhaal: Eu bebo uma galão’.

SinesRecentelijk heb ik alle seizoenen van Black Mirror bekeken, de The Twilight Zone-achtige dystopische sciencefictionserie die nu op Netflix staat. Sommige afleveringen zijn – nog – te onwaarschijnlijk, met hersenimplantaten en drones op insectformaat, maar andere, waarin sociale media het dagelijks leven beheersen, zijn angstaanjagend. Het is overdreven. En ook niet zo onwaarschijnlijk.

We doen het zelf, ons overgeven aan likes en retweets, waarde hechten aan duimpjes, hartjes en applaus, tot we ons kapot (laten) complimenteren. Ik vermijd Facebook met zijn likes, maar ben wel gevoelig voor het aantal retweets dat een bericht van mij op Twitter krijgt. En de gems van Duolingo. Het is echt een zwarte spiegel waar we voor staan.

Jackzonnebril

@Nouwja

 

 

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

*