Less is more

Mijn PowerBook 165. Vormgegeven als een brutalistisch gebouw, en even grijs en onverwoestbaar. Na vijf jaar alleen een haperende hd – die ik er zelf had ingezet – en een keer een trackball die wegens vieze vingers was vastgelopen. Ik heb hem nog steeds. Net als de PowerBook G3 Pismo, die probleemloos alle uitbreidingen (extra RAM, grotere hd, ZIP-drive, AirPort Extreme-kaart) verstouwde. Daarna begon het gedoe. Elke iBook die mijn vrouw kocht ging stuk. Aan de MacBook die ik in 2006 kocht was in 2009 zoveel vervangen dat het feitelijk een geheel nieuwe MacBook was, op het scherm na. De 15″ MacBook Pro die ik in 2011 kocht had de beruchte defecte videokaart. In januari 2014 gaf hij de geest.

Gratis draadloos…

Free wifi. De mededeling ziet er nu overbodig uit. Vroeger was het de reden om het ene hotel wel te boeken en het andere niet, of om het terrasje aan de overkant te pakken. Nu klinkt als het als ‘deze hotelkamer heeft bedden’. Of ‘in dit café verkopen we bier’. Maar met de nieuwe EU-roamingregels, de prijsdaling van de mobiele abonnementen naar onder het prijspeil van 2007, de introductie van datavrij muziek streamen (video zal wel snel volgen) en de langzame bewustwording dat ook ‘gratis’ wifi een gevalletje ‘gratis is niet voor niets’ is, kom je er niet meer met gratis wifi in je toko.

Jack Nouws, krantenlezer

“Ik had ze al een een tijdje zien staan, bij de ingang van de supermarkten. Of op een kruising van winkelstraten, middenin de stad. En om me heen zag ik er steeds meer mensen mee. Niet heel veel, maar genoeg om op te vallen. En wat doe je dan, je denkt erover na. Je vindt het eerst maar niets, en je lacht mee met de anderen, en dan zie je iemand in de trein zitten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dan denk je: waarom ook eigenlijk niet. En nu lees ik de krant.

Tien jaar iPhone

Nee, Apple was niet de eerste met een smartphone, en, nee, Apple heeft niet het grootste marktaandeel in smartphones. Maar de smartphone die iedereen in de hand heeft, de computer die iedereen op zijn bureau heeft staan en zelfs het OS waarnaar je kijkt, of het nu macOS, Linux of Windows is, het verschijnsel apps, dat alles was er niet geweest zonder iPhone. En zeker niet zonder iOS, dat met elke versie geavanceerder is en dat iPads doet opstijgen naar de hoogte van de computer voor ons allemaal. Op 29 juni 2017 veranderde Apple wéér het computerlandschap.

Parttime technobeet

Met mijn 56 jaar ben ik een gevaar voor mezelf en de maatschappij. Het maakt niet uit dat ik op mijn 26ste kennismaakte met de Mac en al achttien jaar columnist van MacFan ben; vijftigplussers zijn de sukkelaars die hun smartphone door hun kinderen laten instellen, in phishing-mails trappen (euh, slecht voorbeeld) en volledig medewerking verlenen aan de Microsoft Helpdesk. Tja, ik zag gisteren in de supermarkt een tachtigplusser relaxt swipen op haar iPhone, maar vooruit, leve de generalisering. Ik koos voor een Mac omdat ik zo weinig mogelijk met de technische kant van computers te maken wil hebben, mij een digibeet noemen gaat me te ver.

Geheimen

‘Ik zou je wel een foto willen sturen, maar je hebt geen WhatsApp,’ sms’te een vriendin me vanaf Sardinië. Dat vond ik heel grappig, want ze stuurde me een blauw sms’je. En een blauw sms’je is een iMessage, een bericht dat over het datanetwerk gaat, niet zo’n peperdure mms. Een paar minuten later kon ik meegenieten van haar uitzicht over de Middellandse Zee. Hoeveel meer mensen zouden niet weten dat iMessage een volwaardige berichten-app is? En, van hoeveel meer apps op een iPhone blijven de functies grotendeels ongebruikt?

De grip kwijt – verhalen voor je iPhone

Speciaal voor de zomer heeft MacFan vier verhalen die eerder als feuilleton verschenen, gebundeld tot één e-book. Vier korte verhalen die zich heerlijk laten lezen op je telefoon of iPad, tijdens verloren momentjes in je vakantie. Terwijl je wacht op je koffer, of tot je vriend zijn zwembroek heeft gevonden en klaar is voor het strand, of ergens ver weg in een hotelbed als je niet kunt slapen. De grip kwijt heet heet het e-boek. 

Fans

‘Apple bedient klagende fans met productupdates.’ Mijn haren in mijn nek gingen weer eens overeind staan. Ik weet het, het klinkt hypocriet, zeuren over de term ‘fans’ op een site die MacFan heet, maar als Nu.nl de productpresentaties zo samenvat kan ik niet anders dan hoofdschudden. ‘Fans’. ‘Bedienen’. Het is allang geen 1998 meer, toen Windows-gebruikers verbaasd keken naar mensen die hardnekkig peperdure slome, incompatibele Apples bleven kopen. Dat moesten vast wel idolate fans zijn.

Foto’s van de kinderen

Op een boekpresentatie ontmoette ik de vriend van vroeger en we toonden elkaar de foto’s van onze kinderen. Toen het zijn beurt was liet zijn Samsung het afweten.
‘Het systeem vreet zesenhalf van de acht gigabyte op,’ zei hij. ‘En dan krijg ik de melding dat hij de foto’s niet kan laten zien.’ Hij veegde even vergeefs langs de icoontjes en liet me de foutmelding zien. ‘Ik dook in het water en vergat dat mijn iPhone nog in mijn zwembroek zat. Dit was de enige telefoon die ik daar kon kopen.’
Gelukkig had hij nieuwe foto’s van zijn dochters kunnen maken.
Columniste Eva Hoeke – die ik altijd graag lees – kwam ook goed weg schreef ze in de Volkskrant van 3 juni 2017 (alleen voor abonnees). 

Belastingdienst overweegt wifi-bijtelling

Bijtelling. Iedereen die zakelijk auto rijdt krijgt ermee te maken en bij elke wijziging van de percentages lopen de discussies hoog op. Wat is die bijtelling nou precies? De Belastingdienst beschouwt de ‘auto van de zaak’, of wel de lease-auto, als inkomen. De gebruiker heeft immers aanschaf- noch gebruikskosten: de auto is daarmee verkapt inkomen. Daarom wordt een percentage van de cataloguswaarde opgeteld bij het inkomen van de gebruiker en belast. In de jacht op onbelast inkomen heeft de Belastingdienst al een einde gemaakt aan de lunch van de zaak en aan met korting inkopen van boeken door de auteur. Uit documenten die MacFan toegespeeld kreeg blijkt dat de Belastingdienst nu wifi op het kantoor bekijkt.