Column

Bètatesters

Mijn zus mopperde toen ze hoorde dat de MacBook Pro 2016 vanwege de touchbar geen Adobe CS6 meer kon draaien, maar ze ontplofte zowat toen ik haar vertelde dat hij alleen nog maar vier USB-C-poorten had. Dat het altijd hetzelfde was met Apple. Ze had al een keer haar scanner (SCSI) kunnen afdanken, net als haar printer (ADB) omdat Apple zonodig alle aansluitingen moest veranderen. Kon ze nu haar externe harde schijven, 24″ scherm en tablet ook weer bij het grof vuil zetten? Nou, je kunt adapters kopen, of een dock, sputterde ik, wat is het probleem. 

Twitter hacken voor dummies

Twitter is blijkbaar het voortdurend mikpunt van hackers. Zowat iedereen die ik volg heeft al een keer gemeld dat Twitter hun account vergrendelde wegens ‘suspicious activity’ die erop wees dat iemand ermee had gerommeld en ik kreeg melding twee weken terug ook. Kwestie van een wachtwoordreset aanvragen, link in de mail aanklikken en klaar. Behalve wanneer dat e-mailadres niet meer bestaat. En als je nooit je mobiele nummer aan je Twitter-account hebt gekoppeld ben je je account en Twitternaam kwijt. Onherroepelijk (en terecht, teveel accounts zijn gehackt door het misleiden van helpdeskmedewerkers). Dat was het slechte nieuws dat ik iemand uit mijn directe omgeving moest vertellen. En tóch twittert die weer.

Dubbel

Apple verbrandt zonder enige emotie alle schepen achter zich: iPod, iPad mini, FireWire, audioplug, alles toedeledokie. Helaas zinken die brandende schepen niet in hun eentje, ze nemen een vloot aan andermans schuiten mee. De chips die Apple in eigen huis ontwikkelde voor de nieuwe iPhones – de grafische chips, de wifi/bluetooth/g4-chips, de beeldverwerkingschip en natuurlijk het beest, de A11Bionic‘ – zijn verbijsterend en zetten Apple op een voorsprong van jaren op de concurrentie. Een mogelijkheid om nog meer uit de hardware te halen en de verstrengeling met de software te optimaliseren. Alleen maar goed nieuws. Behalve voor Imagination, de Britse ontwerper van de PowerVR-architectuur, dat jaarlijks tientallen miljoenen van Apple ontving aan licenties. Nadat Apple aankondigde zelfs iets in elkaar te gaan frotten, donderde de beurskoers van Imagination in elkaar, 70 procent eraf.

VGA 2017

Wat koop je aan notebooks in de Windowswereld voor 749 euro? Veel meer dan in de Applewereld. Oneindig veel meer, want voor 749 euro heb je nog nooit nieuw een notebook van Apple kunnen kopen. De zoon ging een ICT-opleiding volgen en een verplichte aankoop was een notebook geschikt voor Windows 10, voorzien van 8GB RAM en een i5-processor, richtprijs 700 euro. Samen spitten we de Pricewatch van Tweakers door en kwamen uit bij de Lenovo IdeaPad 510 15IKB. Een net apparaat, met hybride HDD van 1,128 GB, i5-7200U Kaby Lake-processor,  GeForce 940MX grafische kaart en snel DDR4 RAM. Ook voorzien van USB 3.0, HDMI, WiDi, Bluetooth 4.1 en een 1920×1080 IPS scherm. En een VGA-poort.

Tien jaar iPhone, tien jaar gezeur

Apple heeft bepaald hoe notebooks eruitzien, Apple heeft bepaald hoe tablets eruitzien en Apple heeft opnieuw bepaald hoe smartphones eruitzien. Ik heb sinds de keynote van 12 september maar een handvol reactiekolommen hoeven lezen op techsites als Tweakers en AndroidPolice om de stemming te peilen. IPhone X is evolutie en geen revolutie, iPhone X is een aanslag op de privacy en iPhone X is sowieso te duur. En iPhone 8 is een aanfluiting, want hij lijkt op een 6 uit tweeduizendfuckingveertien. Apple is gedoemd.

XXX

Apple heeft verloren. Ik wilde dat ik er iets anders van kon maken, maar nee. Apple is af. We hebben ons jarenlang vrolijk gemaakt om Samsung, dat de opvolger van de Galaxy S III opeens Galaxy S4 (op zijn Apples) noemde en voor volgende modellen een kleurenpalet koos dat ons ook heel bekend voorkwam. Ha! Toen vorige week uitlekte dat het vlaggenschip iPhone X ging heten maakten we ons meteen vrolijk over Samsungs marketingafdeling die in paniek een nieuwe typeaanduiding voor de S9 moest gaan verzinnen. Maar toen bleken de verwachte iPhone 7s en 7s Plus opeens iPhone 8 en 8 Plus te heten. Apple heeft het hoofd in de schoot gelegd en doet met een sinds 2013 amper gewijzigd ontwerp (iPhone 6) aan inhaalracen. Nu ook een 8.

Gelegenheidsdieven

Eén sleutel waarmee je voordeur, achterdeur, schuurdeur, garagedeur, slaapkamerdeur, tuinpoort, fietsslot, auto, postbus, vuilcontainer, schoollocker, geldkluis, spaarpot, ov-poortje, vliegtuigkoffer, hotelkamer én wc-deur opent is heel handig. Geen dikke sleutelbos meer in je broekzak of tas, maar één sleutel. En een nachtmerrie als je hem kwijtraakt. Niemand heeft dat, toch? Ondertussen zijn er maar genoeg mensen die één e-mailadres gebruiken voor al hun accounts, nagenoeg hetzelfde idee. Vaak ook nog het adres dat ze gratis van hun provider kregen.

Voorlopig niet

Gratis is niet voor niets. Ik begin maar meteen met mijn stokpaardje, dan hebben we dat gehad. Het is zo gemakkelijk, de alles gratis economie van het internet. Gratis berichten versturen (WhatsApp). Gratis een homepage annex blog (Facebook). Gratis opslag en/of delen van data (Dropbox). Gratis je eigen videokanaal (YouTube)… Het is zó gemakkelijk dat de meeste gebruikers over de privacybezwaren heen stappen, af en toe halfslachtig bezworen met ad- en trackingblokkeerders. Want ja, gratis en handig, en het zal toch wel meevallen allemaal? Het dreigende faillissement van Soundcloud, op het nippertje bezworen, toont een gevaar dat misschien beter is te vatten: het gevaar alles kwijt te raken.

Nog niet halverwege

Als ik vanaf mijn Mac telefoontjes en iMessages ontvang, als mijn Mac weet welk extern scherm is aangesloten en welk bureaublad daarbij hoort, als foto’s van mijn iPhone automatisch in Photo’s verschijnen, dan voelt het alsof ik in de toekomst leef. Maar we zijn nog niet halverwege. Nu ik toe ben aan mijn derde iPhone (een 7s of toch een SE?), voelt de interactie met een Mac omslachtiger dan nodig lijkt. Het voelt alsof ik de kracht van de processor amper gebruik. Soms denk ik dat ik de 8 Mhz Plus waarmee ik boeken vormgaf voor een uitgeverij, beter benutte dan de 2 GHz quadcore MacBook Pro waarmee ik nu horizons op foto’s rechtzet.

Less is more

Mijn PowerBook 165. Vormgegeven als een brutalistisch gebouw, en even grijs en onverwoestbaar. Na vijf jaar alleen een haperende hd – die ik er zelf had ingezet – en een keer een trackball die wegens vieze vingers was vastgelopen. Ik heb hem nog steeds. Net als de PowerBook G3 Pismo, die probleemloos alle uitbreidingen (extra RAM, grotere hd, ZIP-drive, AirPort Extreme-kaart) verstouwde. Daarna begon het gedoe. Elke iBook die mijn vrouw kocht ging stuk. Aan de MacBook die ik in 2006 kocht was in 2009 zoveel vervangen dat het feitelijk een geheel nieuwe MacBook was, op het scherm na. De 15″ MacBook Pro die ik in 2011 kocht had de beruchte defecte videokaart. In januari 2014 gaf hij de geest.