Column

XXX

Apple heeft verloren. Ik wilde dat ik er iets anders van kon maken, maar nee. Apple is af. We hebben ons jarenlang vrolijk gemaakt om Samsung, dat de opvolger van de Galaxy S III opeens Galaxy S4 (op zijn Apples) noemde en voor volgende modellen een kleurenpalet koos dat ons ook heel bekend voorkwam. Ha! Toen vorige week uitlekte dat het vlaggenschip iPhone X ging heten maakten we ons meteen vrolijk over Samsungs marketingafdeling die in paniek een nieuwe typeaanduiding voor de S9 moest gaan verzinnen. Maar toen bleken de verwachte iPhone 7s en 7s Plus opeens iPhone 8 en 8 Plus te heten. Apple heeft het hoofd in de schoot gelegd en doet met een sinds 2013 amper gewijzigd ontwerp (iPhone 6) aan inhaalracen. Nu ook een 8.

Gelegenheidsdieven

Eén sleutel waarmee je voordeur, achterdeur, schuurdeur, garagedeur, slaapkamerdeur, tuinpoort, fietsslot, auto, postbus, vuilcontainer, schoollocker, geldkluis, spaarpot, ov-poortje, vliegtuigkoffer, hotelkamer én wc-deur opent is heel handig. Geen dikke sleutelbos meer in je broekzak of tas, maar één sleutel. En een nachtmerrie als je hem kwijtraakt. Niemand heeft dat, toch? Ondertussen zijn er maar genoeg mensen die één e-mailadres gebruiken voor al hun accounts, nagenoeg hetzelfde idee. Vaak ook nog het adres dat ze gratis van hun provider kregen.

Voorlopig niet

Gratis is niet voor niets. Ik begin maar meteen met mijn stokpaardje, dan hebben we dat gehad. Het is zo gemakkelijk, de alles gratis economie van het internet. Gratis berichten versturen (WhatsApp). Gratis een homepage annex blog (Facebook). Gratis opslag en/of delen van data (Dropbox). Gratis je eigen videokanaal (YouTube)… Het is zó gemakkelijk dat de meeste gebruikers over de privacybezwaren heen stappen, af en toe halfslachtig bezworen met ad- en trackingblokkeerders. Want ja, gratis en handig, en het zal toch wel meevallen allemaal? Het dreigende faillissement van Soundcloud, op het nippertje bezworen, toont een gevaar dat misschien beter is te vatten: het gevaar alles kwijt te raken.

Nog niet halverwege

Als ik vanaf mijn Mac telefoontjes en iMessages ontvang, als mijn Mac weet welk extern scherm is aangesloten en welk bureaublad daarbij hoort, als foto’s van mijn iPhone automatisch in Photo’s verschijnen, dan voelt het alsof ik in de toekomst leef. Maar we zijn nog niet halverwege. Nu ik toe ben aan mijn derde iPhone (een 7s of toch een SE?), voelt de interactie met een Mac omslachtiger dan nodig lijkt. Het voelt alsof ik de kracht van de processor amper gebruik. Soms denk ik dat ik de 8 Mhz Plus waarmee ik boeken vormgaf voor een uitgeverij, beter benutte dan de 2 GHz quadcore MacBook Pro waarmee ik nu horizons op foto’s rechtzet.

Less is more

Mijn PowerBook 165. Vormgegeven als een brutalistisch gebouw, en even grijs en onverwoestbaar. Na vijf jaar alleen een haperende hd – die ik er zelf had ingezet – en een keer een trackball die wegens vieze vingers was vastgelopen. Ik heb hem nog steeds. Net als de PowerBook G3 Pismo, die probleemloos alle uitbreidingen (extra RAM, grotere hd, ZIP-drive, AirPort Extreme-kaart) verstouwde. Daarna begon het gedoe. Elke iBook die mijn vrouw kocht ging stuk. Aan de MacBook die ik in 2006 kocht was in 2009 zoveel vervangen dat het feitelijk een geheel nieuwe MacBook was, op het scherm na. De 15″ MacBook Pro die ik in 2011 kocht had de beruchte defecte videokaart. In januari 2014 gaf hij de geest.

Gratis draadloos…

Free wifi. De mededeling ziet er nu overbodig uit. Vroeger was het de reden om het ene hotel wel te boeken en het andere niet, of om het terrasje aan de overkant te pakken. Nu klinkt als het als ‘deze hotelkamer heeft bedden’. Of ‘in dit café verkopen we bier’. Maar met de nieuwe EU-roamingregels, de prijsdaling van de mobiele abonnementen naar onder het prijspeil van 2007, de introductie van datavrij muziek streamen (video zal wel snel volgen) en de langzame bewustwording dat ook ‘gratis’ wifi een gevalletje ‘gratis is niet voor niets’ is, kom je er niet meer met gratis wifi in je toko.

Jack Nouws, krantenlezer

“Ik had ze al een een tijdje zien staan, bij de ingang van de supermarkten. Of op een kruising van winkelstraten, middenin de stad. En om me heen zag ik er steeds meer mensen mee. Niet heel veel, maar genoeg om op te vallen. En wat doe je dan, je denkt erover na. Je vindt het eerst maar niets, en je lacht mee met de anderen, en dan zie je iemand in de trein zitten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dan denk je: waarom ook eigenlijk niet. En nu lees ik de krant.

Tien jaar iPhone

Nee, Apple was niet de eerste met een smartphone, en, nee, Apple heeft niet het grootste marktaandeel in smartphones. Maar de smartphone die iedereen in de hand heeft, de computer die iedereen op zijn bureau heeft staan en zelfs het OS waarnaar je kijkt, of het nu macOS, Linux of Windows is, het verschijnsel apps, dat alles was er niet geweest zonder iPhone. En zeker niet zonder iOS, dat met elke versie geavanceerder is en dat iPads doet opstijgen naar de hoogte van de computer voor ons allemaal. Op 29 juni 2017 veranderde Apple wéér het computerlandschap.

Parttime technobeet

Met mijn 56 jaar ben ik een gevaar voor mezelf en de maatschappij. Het maakt niet uit dat ik op mijn 26ste kennismaakte met de Mac en al achttien jaar columnist van MacFan ben; vijftigplussers zijn de sukkelaars die hun smartphone door hun kinderen laten instellen, in phishing-mails trappen (euh, slecht voorbeeld) en volledig medewerking verlenen aan de Microsoft Helpdesk. Tja, ik zag gisteren in de supermarkt een tachtigplusser relaxt swipen op haar iPhone, maar vooruit, leve de generalisering. Ik koos voor een Mac omdat ik zo weinig mogelijk met de technische kant van computers te maken wil hebben, mij een digibeet noemen gaat me te ver.

Geheimen

‘Ik zou je wel een foto willen sturen, maar je hebt geen WhatsApp,’ sms’te een vriendin me vanaf Sardinië. Dat vond ik heel grappig, want ze stuurde me een blauw sms’je. En een blauw sms’je is een iMessage, een bericht dat over het datanetwerk gaat, niet zo’n peperdure mms. Een paar minuten later kon ik meegenieten van haar uitzicht over de Middellandse Zee. Hoeveel meer mensen zouden niet weten dat iMessage een volwaardige berichten-app is? En, van hoeveel meer apps op een iPhone blijven de functies grotendeels ongebruikt?