Column

Column: Gewoon anders vasthouden

2003. Het was oorlog, de situatie oogde grimmig en er vielen dagelijks tientallen, misschien honderden doden. Juist op zulke momenten is er behoefte aan comic relief. Die kwam in de vorm van de Iraakse Minister van Informatie Muhammad Saeed al-Sahhaf. Zijn verklaringen stonden totaal los van de realiteit. Terwijl ze door Bagdad reden, las hij een verklaring voor dat er geen Amerikaanse troepen in de stad waren.
Behalve grappig, waren zijn verklaringen een schoolvoorbeeld van slechte pr. Je vingers in je oren doen en heel hard ‘Lalalalalalal’ brullen, is niet de manier om jouw visie op de zaken over te brengen. En dat is nu precies wat Apple doet.

Vanaf Jobs korzelige mailtje de iPhone 4 anders vast te houden tot de actie onwelgevallige discussies van de Applefora te wissen maakt Apple elke fout die je kan maken bij het beperken van de schade. Ik heb het niet over het waarheidsgehalte van de beweringen dat de iPhone 4 een ontwerpfout bevat. Consumer Reports, de Amerikaanse Consumentenbond, kwam na een test tot de conclusie dat het de nieuwe iPhone niet kon aanraden. Inmiddels is de test van Consumer Reports door een deskundige als uiterst onbetrouwbaar neergesabeld. En hoewel er mensen zijn die objectief laten zien dat de kwaliteit van de verbinding achteruit gaat als je een vinger op een bepaalde plek legt, zijn er tegelijk mensen die nog nooit zo’n goed bereik hadden. Maar dan een eenvoudige verklaring uit doen gaan dat het met een systeemupdate verholpen gaat worden en vervolgens alle onwelgevallige berichten wissen, dat lijkt me het stomste wat je kunt doen. Ook als het waar is.

Het lijkt wel alsof Apple vergeten is dat we in het internettijdperk leven. Je kan wissen wat je wil, maar er bestaat zoiets als Google Cache en elke stommiteit verspreidt zich als een olievlek over Facebook of Twitter (zoals BP weet). En mensen geloven graag wat ze lezen, zonder de moeite te nemen zich in achtergronden te verdiepen – ze voelen de slechte vibraties. Ik verdiep me wel in die achtergronden en toch erger ik me aan de pr van Apple. De veelgeprezen Amerikaanse reclame voor de iPhone 4 gaat godbetert niet om technische mogelijkheden maar om een gevoel! Ik begrijp het niet. Ik vind het raar. Ik vind het stom.
Het risico dat Apple financieel loopt, zou anderhalf miljard dollar kunnen bedragen, becijferde iemand, wanneer alle iPhones vervangen moeten worden, of hooguit een paar miljoen als iedereen er gratis een rubber beschermingsstrip bij krijgt. Maar er zijn lichtpuntjes. Zelfs in het ongunstigste geval is dat hooguit een percent van de winst van Apple.

En verder kan Apple troost putten uit het lot van Al-Sahhaf, wiens naam ik na heel lang zoeken pas weer vond. Dit is immers het internettijdperk. De grootste opwinding is binnen afzienbare tijd weer vergeten en vervangen door een andere stommiteit waar iedereen het over heeft. Ik hoop alleen dat die niet van Apple komt. Depersconferentie op 16 juli zal het leren.

Reageren?

Column: De V van Beek

De installatie van iOS 4 (wat een stomme naam zeg, dat spreekt toch niet lekker uit?) was even schrikken. Mijn acht maanden oude iPhone 3GS veranderde in een kreupel, hakkelend monster dat niet meer kon twitteren. Gelukkig bleek het vals alarm. De iPhone is een computer, dus een keer uit- en aanzetten maakte het cachegeheugen leeg en daarna was hij weer mijn ouwe trouwe JackPhone.
Het mooiste van iOS 4 (aaijoowèsvier, zeg nou zelf) is dat je amper verschil ziet met iPhone OS 3 (dat loopt toch veel ritmischer?). Nou ja, een flink deel van mijn apps werkte niet meer, maar dat loste zich vanzelf op met de automatische updates.

Dus ik ben blij en mij hoor je niet zeuren over mogelijkheden die ik verwachtte, maar die ontbreken in iOS 4 (er zullen vast mensen zijn die ‘ie-osvier’ zeggen). Toch zijn er wel een paar dingen die ik graag veranderd had gezien. Waarschijnlijk voor de meeste mensen een futiel ding, maar voor mij niet: alfabetisering.
Ik kan mijn iPhone volledig in het Nederlands bedienen, maar als ik een naam in het adresboek zoek, moet ik volledig omschakelen. Van de Beek staat namelijk niet bij de ‘B’, maar bij de ‘V’. En ik kan er maar niet aan wennen.
Het is eigenlijk flauw om het aan iOS 4 (zucht) te wijten. Adresboek voor Snow Leopard doet precies hetzelfde. Ik heb geprobeerd zelf een adresveld ‘tussenvoegsel’ aan te maken, maar helaas. Bijzonder irritant. De ‘V’ is inmiddels de drukstbezette positie. Ik kan wel zoeken op de laatste naam, maar dat is halfbakken. Vind ik.

Localiseren, het aanpassen van software voor een bepaald land, is een stuk ingewikkelder dan het lijkt. Het is, net als vertalen, iets anders dan routines letterlijk omzetten. Zoiets als het idioom van een taal, de ingebakken poëzie. ‘Het regent pijpenstelen’ vertaal je als ‘It’s raining cats and dogs’, bijvoorbeeld.
En zo gebruiken wij de komma niet voor duizendtallen, schrijven wij woorden zoveel mogelijk aan elkaar en alfabetiseren wij Van de Beek op de ‘B’ van Beek. En schrijven we die ‘V’ klein als de voornaam er voor staat.
Er zit geen schroefje verkeerd op een Mac, de achterkant van een iMac is mooier dan de voorkant van de meeste pc’s en daarom stoort dit detail mij. Het is als een WK-vlaggetje op een Bentley of als Uggs onder een King Louie jurkje. Het hoort niet.

Reageren?

Column: 'Just wait.'

Met de ongelofelijke populariteit van de iPhone en de iPad lijkt het alsof Apple de Mac vergeet. Dat die ten dode is opgeschreven, werd zelfs beweerd in een bericht van Fake Steve Jobs. Nu zou ik als nuchtere Nederlander dat woord ‘Fake’ als een hint opvatten, maar dan ken je die gekke Amerikanen niet. Dus Dennis Sellers stuurde de echte Steve Jobs een mail of het waar was. En Jobs reageerde, bovenquotend, op zijn gebruikelijke efficiënte manier: ‘Volkomen fout. Wacht maar af.’ Kort daarop verscheen de vernieuwde Mac mini.

Goed nieuws dus? Ik weet het niet. De nieuwe Mac mini bijvoorbeeld, vervangt twee modellen: de instapper van 549 euro en het topmodel van 749. Dat is een prijsverhoging van 45%, zoalsOne More Thing uitrekende. De Mac mini is nog steeds de goedkoopste Mac, maar met een los scherm van minimaal 21,5 inch met DisplayPort of HDMI en een toetsenbord en muis ben je evenveel kwijt als aan een 21,5 inch iMac, die aanzienlijk meer biedt.
Ik hoop niet dat het een indicatie is voor wat we gaan krijgen bij de MacBook Air, de Mac Pro en de iMac, die allemaal aan een actualisering toe zijn. Ik verwacht bescheiden updates en een stevige prijsverhoging – al is die laatste deels te wijten aan de gestegen dollarkoers. Wel balen. In de vier jaar dat ik mijn eerste generatie MacBook (2006) kocht, heb ik namelijk alle Macs beter en goedkoper zien worden. Beetje sneu voor me als dat verandert, net nu ik in de markt ben voor een 15 inch MacBook Pro.

En daarbij, ik geloof wél dat de Mac ten dode is opgeschreven. Zeker niet dit jaar en misschien zelfs niet het komende decennium en ik zal eventueel nog een MacBook Pro met Blu-ray-drive gaan meemaken, maar het einde is ingezet met iPhone en iPad. Die kunnen binnen een paar generaties wat je nu met een MacBook of iMac doet. Er komt een tijd dat je lacht om die plompe MacBook Air en die notebooktassen.
Het is niet meer dan een gevoel (en de ervaring dat mijn iPhone een belangrijk deel van de functies van mijn MacBook overneemt) en natuurlijk ook de uitspraak van Steve Jobs zelf, die altijd hardnekkig ontkent wat werkelijkheid wordt.
Nou ja, dan kan die Blu-ray in een Mac niet meer ver weg zijn.
Just wait.

Reageren?

Beter een kleine die steigert…

Zet twee mannen bij elkaar en je hebt een wapenwedloop. Of het nu om een geweertje gaat of om een autootje, men vergelijkt. Het schijnt gesublimeerd vergelijken van de penislengte te zijn. Zouden de oermensen via een mammoetbot met inkepingen als maatstrepen beslecht hebben wie de langste had en aldus de mooiste oervrouw mocht bevruchten? Of vielen de behaarde vrouwtjes vanzelf in katzwijm als ze zo’n zwaargeschapen troglodiet voorbij zagen slenteren?

Wie een beetje grossiert in voorwerpen die groter zijn dan gemiddeld, krijgt achter zijn rug vaak een smalend verwijt dat het ‘allemaal compensatie’ is. Rondlopen met een jachtgeweer? Allemaal compensatie. Rondrijden in een enorme bak? Allemaal compensatie. Alsof seksueel (on)vermogen in centimeters valt uit te drukken. Het gaat niet om de lengte, maar om wat je ermee doet.
Dat zien ook de besprekers, testers en vergelijkers van de iPhone 4: de mogelijkheden van de hardwaredoen er niet toe. Het gaat om de bruikbaarheid van het apparaat. Echte gadgetfreaks, die er niet voor aarzelen hun hele huis te automatiseren en te digitaliseren, zullen Android onvergelijkbaar geavanceerd vinden. De resterende 95% van de mensen heeft meer aan een iPhone die minder kan, maar daar wel heel goed in is. Het is grappig dat zoveel mensen dat zien en begrijpen, terwijl ze decennialang de Mac afwijzen, maar dat terzijde.

Ik heb de eerste dag dat iOS 4 uitkwam mijn iPhone 3GS geactualiseerd. Dat ging niet vanzelf: ik moest een optie aanklikken. Dat me dat stoorde, zegt al iets over het gebruiksgemak waaraan ik gewend ben. Mijn iPhone is altijd actueel, terwijl de meeste gebruikers van smartphones nooit hun OS bijwerken en ook bij Android is het geen simpel gegeven. De nieuwste versie installeren betekent dat je al je gegevens kwijt bent en daarbij mag elke leverancier Android naar eigen wensen aanpassen, waardoor je van die leverancier afhankelijk bent of hij zin heeft het OS aan te passen.
En dat is dan de software. De hardware van iPhone 4 is van hetzelfde laken een pak. Het 3,5 inch scherm is klein, vergeleken met andere. Maar het is ongelofelijk goed. Er zijn telefoons met een camera van 12 megapixels, 7 meer dan de iPhone. Tegelijk is iedereen lyrisch over de kwaliteit van de camera van de laatste.

Het doet me denken aan de vroege jaren negentig, toen bezoek zich verbaasde over mijn 8 MHz Mac Plus met zwart-wit scherm en de specificaties van hun flitsende Pentium opdreunden. Maar het boek van 256 pagina’s werd wel op mijn achterlijke Mac ge-DTP’d en niet op die pc waarvan de toeters en bellen zwegen. Die wapenwedloop, daar heb ik nooit aan meegedaan. Ik rijd niet voor niets ter compensatie in een kleine auto.

Reageren?

Column: In voor- en tegenspoed

Laten er geen misverstanden ontstaan: ik ben fan van Apple in hart en nieren. Mevrouw Nouws grapt wel eens dat ik eerder met Apple was getrouwd dan met haar (al kende ik haar al voor ik mijn eerste Mac had aangeraakt) en ze heeft gelijk. Meestal is mijn laatste handeling van de dag het dichtklappen van mijn Macbook en de eerste het uitzetten van de wekker op mijn iPhone. Maar dat je getrouwd bent met iemand, of, hahaha, iets, zegt niet dat je blind bent voor gebreken, of dat je alles begrijpt wat de ander doet. In tegendeel. Juist in een huwelijk moet je dat zien, accepteren en óf er mee leren leven, óf er iets aan proberen te doen.

Ik ben me ervan bewust dat Apple een keihard en bij vlagen onaangenaam bedrijf is dat geld aan me wil verdienen met producten die maar een deel van de beloftes inlossen waarmee ik verleid word tot aankoop. Dat is helemaal niet erg, want daarin onderscheidt Apple zich niet van andere bedrijven. Die proberen allemaal geld te verdienen. Arbeidsomstandigheden verbeteren? Giftige stoffen weren? Stroomverbruik verlagen? Natuurlijk. Niet omdat het milieu hen interesseert. Maar omdat de publieke opinie aan het verschuiven is en je omzet verliest als je schijt aan het milieu hebt.
Waarin Apple zich wel onderscheidt, is dat het probeert de best mogelijke producten te maken. Dat het, als het dan toch moet, meteen zijn best doet de milieuvriendelijkste fabrikant te worden en dat het misschien niet alle beloftes inlost, maar toch de meeste van iedereen.

Ik heb jarenlang in Apple geloofd, hun producten aangeprezen en de lof gezongen van de gebruiksvriendelijkheid daarvan. Mensen lachten besmuikt om mijn naïeve geloof in het onbetekenende computerbedrijfje. Terwijl Apple bepaalde hoe Windows op hun pc zich ontwikkelde. Inmiddels heeft Apple zelfs bepaald hoe een mp3-speler en een smartphone eruitzien (en eigenlijk ook hoe een computer of notebook eruitziet) en hoe je zonder enige moeite handige of grappige programmaatjes kan downloaden die het altijd doen. Apple is een machtige partij geworden in de distributie van digitale muziek, films, tv-series, tijdschriften, kranten en ebooks. En dat is wennen. Apple weet inmiddels heel veel van me. Mijn creditcardnummer, mijn adres en telefoonnummer. Welke Macs ik de laatste zeven jaar heb gehad en welke ik nu heb. Van wat voor muziek ik houd en welke apps er op mijn iPhone staan. Als we in Europa via iTunes ooit films of series kunnen huren, weet Apple ook dat ik veel over arthousefilms praat, maar ondertussen Hollywoodkaskrakers verslind.

En is dat erg? De vrouw met wie ik mijn leven deel, weet ook alles van me. Dat is een kwestie van vertrouwen. Als ik dan toch met een bedrijf getrouwd moet zijn, laat het dan Apple maar zijn. Van alle bedrijven lijkt dat nou juist hetgene dat beseft wat er gebeurt als het mijn vertrouwen beschaamt.

Reageren?

Column: Close Encounter Of The Fourth Kind

Het leek wel een spannende film. Nadat eerst een medewerker van Apple een iPhone-prototype verloor in een kroeg, doken er opeens over de hele wereld iPhones en iPhone-onderdelen op. En dan ook nog eens op de gekste plaatsen. Taiwan, vooruit, dat kon ik me nog wel voorstellen. Maar Vietnam? En nog gekker, want nog verder weg van China: Portugal? Alsof een ruimteschip ze opgestraald had en na uitvoerig onderzoek tamelijk willekeurig terug teleporteerde. Dat je ’s ochtend wakker wordt en er zo’n roestvrijstalen framepje op je nachtkastje ligt. Of in de kattenbak.
En dat je dan opeens overal iPhones ziet. En dat je dan nog maar één ding wil: naar de winkel, om een iPhone 4 (zoals hij gedoopt is) te kopen. Mijn weg daarheen zal met vele omwegen en hindernissen nog zeker 16 maanden duren: mijn contract loopt tot 9 oktober 2011.

De iPod kwam als een volkomen verrassing. Over de iPhone gingen geruchten, maar niemand had hem ooit gezien. De iPad was onvermijdelijk en ook die bleef nagenoeg onzichtbaar.
Het is ook onvermijdelijk dat die geheimzinnigheid rondom introducties steeds vaker wordt doorbroken. Kijk maar naar de MacBooks: de actualiseringen lekken aan de lopende band uit. Alleen al het enorme succes van de iApparaten maakt het moeilijker vernieuwingen geheim te houden. Dus steeds regelmatiger zullen onderdelen, hoesjes en frames van nog onbekende modellen op ons neerdalen en op de vreemdste plaatsen materialiseren, tot frustratie en woede van Apple en tot vreugde van hun advocatenkantoor.

Het is geen uitgekookte guerillamarketing van Apple, om met onderdelen en prototypes te strooien. Apple gelooft niet meer in concepten, prototypes en proefballonnetjes. En terecht. Toen de iPad was aangekondigd, liep het internet over van iPad-killers. Dat waren pas apparaten die iedereen wilde hebben! Die zouden het de iPad pas moeilijk maken, met een volbloed Windows 7 erop. Ze werden zelfs al één op één vergeleken met de iPad. Maar ik heb nog geen iPad-killer gezien, terwijl Apple tot nu toe een miljoen iPads per maand verkoopt. Waar zijn ze nu, hè, hè, die Courier van HP en Microsoft en al die andere apparaten die eens zullen laten zien hoe het echt hoort?

Geef mij maar een apparaat dat bestaat. Niet-bestaande doen het alleen goed in spannende films.

Reageren?

Column: All your Mac are belong to us

Terwijl Apple op het ene toneel Google zowat de hersens inslaat vanwege vermeende inbreuk op iPhone-patenten, verklaart Google op het andere Apple de liefde. In januari 2010 is Google begonnen met het afschaffen van Windows. Alle tienduizend werknemers moeten over op Linux, of (…tromgeroffel…) OS X. Alleen bij hoge uitzondering en met toestemming van de hoogste bazen mag iemand nog Windows draaien.

De omgekeerde wereld. Gebruikers die de afgelopen decennia hemel en aarde moesten bewegen om hun Mac in het bedrijfsnetwerk te mogen inpluggen, weten wat ik bedoel.
Toch is het gek: Steve Jobs die met uitgestreken gezicht zegt dat er teams zijn binnen Google die Apple kapot willen maken. En dan gaat Google toch binnenshuis over op OS X. Maar geld is geld en als het je kapitalen aan beveiligingsoftware bespaart, waarom niet? Toen Microsoft in de jaren 1990 Apple redde door een flinke hap aandelen te kopen en bleef investeren in Office voor Mac, weerhield dat Apple niet om in pesterige reclame-uitingen Microsoft te beschuldigen van schaamteloos kopieergedrag, of Windows voor een virusgevoelig, ouderwets, ingewikkeld stuk software uit te maken. En tegelijk Microsoft te prijzen.

Of moeten we ons juist zorgen maken? Terwijl Eric Schmidt van Google commissaris in de raad van bestuur van Apple was, ontwikkelde Google stiekem Android. Dus, zouden ze daar een slinks plannetje hebben? Macs zijn de enige computers ter wereld waarop je legaal álle besturingssystemen mag installeren. OS X staat er standaard op, Windows is voor je geregeld met Bootcamp en Linux mag je zelf uitvogelen. Eens even kijken, wat is er nog meer… O ja! Chrome OS van Google!
Zou het? Zou Google echt zo uitgekookt zijn om OS X tot op de laatste finesses te fileren om zo het kunstje af te kijken? Het gaat namelijk niet zo heel goed met Android. Gloednieuwe telefoons worden met verouderde versies geleverd en upgraden betekent dat je daarna alle apps opnieuw moet installeren. Telefoonbouwers passen Android naar eigen inzicht aan, waardoor je, in tegenstelling tot bij de iPhone, altijd maar moet afwachten wat je icoontjes oproepen als je een andere telefoon met Android koopt. Of wat die icoontjes betekenen. Deze verwarring kost Android marktaandeel. Het merendeel van de mensen wil een apparaat dat je niet confronteert met upgradekeuzes en handmatige aanpassingen. De stormachtige groei en de (ja, nu al) revolutie van de iPad komen niet uit de lucht vallen.
Nee, ik denk het niet. Ik geloof niet in ‘Google is Evil’, dat Google langzaam ons leven binnenkruipt en in alles een dikke vinger heeft. Echt niet.

(Deze column is mede mogelijk gemaakt door de advertenties van Google AdSense.)

Reageren?

Column: Operatie geslaagd

Slecht nieuws. De sed-televisie komt er niet.
De watte?
De sed-tv, die de voordelen van de oude beeldbuis (kijkhoek, levensduur, kleurechtheid) combineert met die van de lcd- en plasma-tv (groot, plat) en ook nog eens minder stroom verbruikt. Een beeldbuis-tv heeft één elektronenkanon, dat razendsnel en in lijnen een raster van fosforpunten laat oplichten. Een sed-tv zou per pixel zijn eigen kanonnetje hebben; bij een hd-tv al gauw zo’n 900.000.
Canon en Toshiba richtten zelfs samen een bedrijf op om deze schermen te maken. Maar dat heeft tot niets geleid. Ten eerste omdat lcd-tv’s enorm in prijs daalden. Ten tweede omdat een patentkwestieroet in het eten gooide. Nano Proprietary, de uitvinder van de techniek, heeft de licentie van Canon ingetrokken omdat het vindt dat Toshiba een aparte licentie had moeten nemen. Operatie geslaagd, patiënt overleden, zeggen ze dan.

Patenten zijn er om uitvindingen en intellectueel eigendom te beschermen en zorgen ervoor dat bedrijven blijven innoveren. Maar de laatste tijd lijkt het aanvragen van patenten wel de nieuwe heilige graal. Of moet ik zeggen dat het verdedigen ervan de nieuwe graal is? Patenten lijken juist de innovatie tegen te houden. Dat heeft veel te maken met bedrijfjes die patenten kopen of in licentie nemen en dan in het wilde weg bedrijven gaan aanklagen wegens patentbreuk. Het gevolg is dat bijvoorbeeld iTunes het populaire geluidsformaat FLAC, eenlossless codec niet afspeelt. Apple wil voorkomen dat het aangeklaagd wordt en miljoenen moet ophoesten. En zo zijn er ontelbare voorbeelden op het gebied van geluid, beeld en video. Stel je voor dat Tim Berners-Lee patent had aangevraagd op het concept ‘world wide web’, in plaats van het cadeau te doen aan de wereld. Dan had deze site er heel anders uitgezien en zou je een fors hogere prijs voor je breedbandabonnement betalen.

Maar de bedenkers van gepatenteerde uitvindingen kunnen er zelf ook wat van. Het is het goed recht van Apple, Google en Nokia om hun in eigen huis gemaakte producten tegen elkaar te beschermen, maar waar houdt het op? Is het wel zo’n goed idee dat er een patent is verleend aan Apple voor multitouch-bediening? Dat doet me denken aan de PTT, die het copyright op de kleur groen wilde hebben voor telefoondiensten. Apple is wel vaker aangeklaagd en soms is dat met een zak geld geschikt, wat vanwege alle zakken geld bij Apple waarschijnlijk de reden was voor de aanklacht. Maar nu gaat het om drie bedrijven met bijna oneindige hoeveelheden geld die het elkaar jarenlang moeilijk kunnen maken. Eindeloze hoeveelheden geld dreigen naar advocatenkantoren en pr te gaan. Geld dat Apple beter kan gebruiken voor nog briljantere iPhones.
In dit geval zijn de patenten alleen maar de stokken om elkaar mee te slaan. En ik vrees dat u en ik de blauwe plekken die ze elkaar slaan even hard gaan voelen.

Reageren?

Column: D/Zure Apple

Ja. Dat was even schrikken. Waren we een tijdje gewend dat elk nieuw model Mac meer bood voor minder geld, stijgt opeens de prijs van de nieuwe MacBook van 899 naar 999 euro. Wil Apple hem eigenlijk nog wel verkopen? Het verschil met de vergelijkbare 13 inch MacBook Pro is namelijk nog maar 150 euro. Rust de MacBook uit met 2 GB RAM extra en het prijsverschil bedraagt nog maar 60 euro. Dan is de keuze snel gemaakt.
Maar dan moet je wel snel beslissen. Eind dit jaar krijgt de 13 inch MacBook Pro waarschijnlijk ook een iCore-processor en dan zal de prijs waarschijnlijk nog een keer omhoog gaan. Met dank aan Griekenland met z’n problemen die de koers van de Euro een flinke klap hebben gegeven.

Het is te hopen dat andere computermakers hun prijzen ook aanpassen aan de dalende wisselkoers van de euro, want Apple heeft al een reputatie duur te zijn. Ik heb daar gemengde gevoelens bij. Ik zie ook wel dat je voor 550 euro een 17 inch notebook kunt kopen. Maar ik zie ook dat Apple één van de weinige winstgevende computer-, telecom- en consumentenelektronicabedrijven in de wereld is. Het zal best dat je extra betaalt voor een iApparaat, maar blijkbaar krijg je er toch genoeg voor terug. Ik mopper op en zeur en zeik genoeg over Apple, maar nog steeds zal mijn volgende computer iets appeligs zijn. Zo duur is een Mac nu ook weer niet.

Maar ook voor mij zijn er grenzen. Ik vind het knieperig dat je tegenwoordig zelf een afstandsbediening moet kopen om Front Row te bedienen. Een extra adapter voor je MacBook is een luxe die weinig mensen zich willen veroorloven, om maar te zwijgen van een originele iPod-kabel of een usb-oplader. Zijn die van goud gemaakt of zo? Voor dat soort zaken wend ik me dan ook tot DealExtreme.com voor iets goedkopers.
Dat goedkope alternatief kan ook tot andere keuzes leiden. Van vrienden kregen we laatst een monitor annex flatscreen-tv’tje. Goed voor op de slaapkamer. Een dvd op zijn tijd zou leuk zijn, en aangezien er drie notebooks door het huis zwerven, leek het me een goed idee die als ad hoc dvd-speler te gebruiken. Je hebt daarvoor echter een speciale kabel nodig, van mini-DVI naar VGA (19 euro), of van mini-DisplayPort naar VGA (29 euro).
Je raadt het al: ik heb in plaats daarvan een dvd-speler gekocht voor 25 euro.

Reageren?

Column: Pielen

Mijn iPhone deed gek. Iedere keer als ik hem gebruikte kreeg ik de melding ‘Dit accessoire is niet bedoeld voor de iPhone’. Als ik dan ‘nee’ klikte op het keuzemenu kon ik gewoon bellen, maar mijn beltonen deden het niet meer. Bijna tegelijk werkte het geluid van mijn MacBook niet meer, terwijl er wel een rood lampje uit de hoofdtelefoonaansluiting scheen. Lekker.

De oplossingen voor mijn problemen waren snel te vinden. Hoogstwaarschijnlijk zat er viezigheid in de aansluiting van de iPhone en idemwaarschijnlijk was er een palletje in de gecombineerde analoge/digitale uitgang van de MacBook verbogen/verschoven. De oplossing was verbijsterend eenvoudig: met een tandenstoker net zo lang pielen tot het probleem verdween. Dat duurde voor de iPhone twee tellen, de MacBook gaf niet zo snel toe. Pas na het meerdere malen wrikkend in- en uitpluggen van een hoofdtelefoon werd het luidsprekersymbool in de menubalk weer zwart.

Ik begrijp Steve Jobs steeds beter, in zijn voortdurende zoektocht naar eenvoud. Elk knopje, elke schakelaar is een zwakke plek. Ik verbind dagelijks mijn MacBook via de hoofdtelefoonuitgang met een 35 jaar oude versterker. Blijkbaar gaat die poort na zo’n drie jaar verslijten. Dat valt op te lossen met streamen via WiFi, maar dat bouwde Scott in 1976 nog niet in zijn apparatuur in. Voor mij mag een notebook zo poortloos mogelijk, en daar gaan we ook heen, maar helemaal dicht krijg je hem nooit. Gelukkig zijn notebooks een aflopende zaak.
Voor de iPhone is een dichte behuizing bijna noodzaak. In je binnenzak, bij de bushalte in de regen, op een zweterige warme dag, er is altijd kans op binnendringend stof of vocht. Het is dan ook onbegrijpelijk dat je de iPhone (en als de verhalen kloppen, ook de iPad) niet draadloos kan synchroniseren (en dat Apple moeilijk doet over vochtschade). Een iPhone zou nagenoeg waterdicht gemaakt kunnen worden met draadloos synchroniseren, draadloos opladen en draadloos geluid versturen via Bluetooth.
De techniek is er, maar Apple kennende is er waarschijnlijk een reden waarom we nog met USB-kabeltjes in de weer moeten. Jammer. Met een tandenstoker in je iPhone peuren, meer lo-tech kan je het niet verzinnen.

Reageren?