Insta

Ze vond zichzelf niet zo goed gelukt. Haar benen stonden te ver uit elkaar. Ze had lelijke voeten en haar knieën zaten te laag, zodat de scheuren in haar skinny jeans halverwege haar bovenbenen zaten. En dan die grote tanden van haar. Gelukkig wel wit, maar meestal hield ze haar mond stijf dicht. De rest van haar lijf… Laat maar. Gelukkig deden oversized T-shirts een hoop. Ze wist de meeste klassenfoto’s te vermijden, ze was altijd even net plassen. Op familiefoto’s stond ze achteraan, met een haarlok voor haar gezicht. Nee, ze vond er niet veel aan, om haar te zijn.

Voor de spiegel oefende ze haar beste hoek. Ze had een keer op straat jaloers naar een knap meisje gekeken. Maar het was haar weerspiegeling in de winkelruit. Ze wist nu precies hoe ze haar hoofd moest houden en tot hoever ze haar lippen moest tuiten om niet meer… niet-gelukt te zijn. Om niet meer achteraan in de rij gestaan te hebben toen ze de neuzen/borsten/billen uitdeelden (in dit geval niets doorhalen, allemaal van toepassing), zoals ze een oom eens lacherig over haar had horen fluisteren.

Nu stond ze een keer vooraan in de rij. Bij de winkel waar ze haar iPhone kon ophalen. Ze had ademloos alle websites bijgehouden. Gezien hoe de iPhone niet zo goed gelukte foto’s opeens magisch wakker kuste. Ze had nu een Insta. Ze had de apps. Nu zou ze altijd in de winkelruit weerspiegelen.

@Nouwja

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

*